Algemeen, WK OCR

De Run van me Leven

oktober 22, 2015
What's better then one wristband and medal? Yeah two wristbands and medals. Finished 34th of men in team :) #wcocr2015 #ocrunited #dmm #spartainfit #fitdutchies

Op Facebook had ik mij al laten horen over de eerste 2 dagen Amerika, en Dan ineens is daar die derde dag, Game Day. Hier voor had ik me hele training aangepast. Dit was het. Na een waardeloze nacht in het hotel, vroeg opgestaan, slecht slapen, je ken het wel. Besloten om mijn benen even lekker uit te fietsen alvorens het ontbijt. Daarna flink aan het ontbijt. Nog nooit at ik zo divers en veel als ontbijt.

Goed het moment was daar om te vertrekken, de klok sloeg 9.00am. Taxi voor de deur, instappen en richting het terrein. We werden netjes voor het terrein gedropt en de rest met een golf karretje vervoert. De kou hing nog goed in de lucht, aangezien de chauffeur van de golf kar volledig ingepakt zat.

Zo hup spullen in de tent, precies op tijd om de binnenkomst van Albon te zien, de echte wereldkampioen. Wat een man, in 1.37 even het parcours door gevlogen. Dit gaf mijn meteen de tijd om even op het terrein te lopen en te kijken of ik John al kon spotten, dit is een Amerikaanse vriend die ik dan ken via Facebook maar waarmee je gewoon een band op bouw rond de sport. Hij zit in het zelfde startvak dus dat is altijd gezellig.

Before the race yesterday with @johnlucio23 had a blast. Was a good race :) #wcocr2015 #fitdutchies #ocrunited

Before the race yesterday with @johnlucio23 had a blast. Was a good race 🙂 #wcocr2015 #fitdutchies #ocrunited

Het moment van starten kwam steeds dichterbij. Voor mijn knie had ik even paracetamol ingenomen, want je wil niet dat je ineens uitval omdat je teveel pijn hebt. Nog een banaan erin, eiwit reepje en de kleding mag uit. Qua kou vond ik het eigenlijk wel mee vallen. Richting de start wandelen om je nummer op je hoofd te laten zetten, je plek in te nemen in het veld. We stonden met een mooi groepje op de eerste startlijn. Heerlijk opgezweept door Coach Pain, je klaarmaken voor dat ene moment, en ineens is daar die knal. Oeps, ik let 1 seconde niet op, maar we zetten aan en vertrekken. De race is begonnen. De hartkloppingen zijn verdwenen en hebben plaats gemaakt voor genot. Dit is wat ik zo leuk vind.

De loop ging rustig het bos in, wat kleine hindernissen onderweg, en dan lekker de berg op. Na een paar kleine muurtjes kwam dan de eerste monkey bar, hoppa genomen en we gaan door. Hierna volgde de Wreck Bag Carry, waar we in nederland zand zakken dragen, kregen we hier een Wreck Bag, deze zak ligt heerlijk in de nek, we mochten ermee berg op, onder bruggetjes door en weer terug naar beneden. Het ging eigenlijk nog best lekker dacht ik zo. We draaiden naar rechts om de Savage Pipe te pakken, een pijp van ongeveer 3 meter waar je door middel van je handen moest voort bewegen, zonder de grond te raken. Ook deze vormde nog niet echt een uitdaging maar je kwam er wel lekker in te zitten. Wat volgde was een lange weg langs het water, hier kwam ik de eerste Nederlander tegen, verstuikte enkel. Even geholpen met naar het water lopen om ze voet wat af te koelen, en daar ging ik weer. De keien ontwijken en door het water, en dan ineens mag je dat ijskoude water oversteken, hoe leuk is dit. Met me twee meter aan lengte stamp ik met gemak door het water en kom ik uiteindelijk bij de Castle aan. Een 9 meter hoge muur waar je overheen moet. Nu heb ik wel iets tegen hoogtes maar op dit moment denk je daar niet aan, hop omhoog. Hierna kwam dan de Destroyer, deze kon ik alleen van filmpjes en de avond ervoor(ik dacht doen we even, en lande verkeerd ja hoor door mijn enkel gezakt). Maar nu zou het allemaal goed gaat, ik kwam aan gelopen, hand in de greep en door. Wauw, in 1 keer erover heen. Wat een dag, daarna de Dragon’s Back, dit is meer een mentaal iets voor de meeste, het springen richting een stang en een schuine wand. Ik klom erop en voor je het wist was ik er voorbij. Het gevoel van een race begon toch wel steeds meer te leven, even over een tire jump en daarna een Irish Table. Het vormde allemaal nog niet de uitdaging waar ik bang voor was. Nee dat was de Monkey Bars die nu kwam. Eerst een end naar beneden, daarna weer omhoog. Maar het lullige is dat als je hier dus lang ben je op het laagste punt voor de helft in het water hang, en met al die mensen op de hindernis was dat geen succes. Ik besloot even te wachten tot er ruimte was en daar gingen we. Waar ik vorig jaar steeds van stang naar stang ging, besloot ik nu een apen swing te maken om zo beneden te komen, en beneden snel mijn benen uit het water, omklemmen en het lichaam omdraaien, zo de helft zit erop nu omhoog. Bijna boven en jawel, gehaald. Wauw, dit voelde toch wel heel goed. Na wat kleine hindernissen en wat eten draaien we weer het bos in. Hier volgt een balans oefening, oe bijna viel ik er hier af maar op het end overgestapt op een andere balk en toch gehaald. Nu snel lekker door het bos in.

Het terrein waar we lopen is echt fantastisch, als je niet geniet van de race kan dat van de natuur. Maar goed , we moeten door, er staat ineens een hele rij voor een hindernis. De Sternum Checker, Dit was een dwars balk waar overheen gesprongen moest worden. De groep was echt groep, denk een mannetje of 25 wat stond te wachten, maar daar had ik geen tijd voor. Om de groep, jump, en erover heen. Ja, dat ging makkelijk. Enkel beneden aangekomen stond daar ineens de Platinum Rig, deze hebben ze ondertussen al drie keer aangepast, waar ik een bel op eind verwachte, moest ik nu dus met beide voeten aan de overkant komen. We begonnen met een verticaal touw, dan een dwars balk, een ring voor je voeten, daarna een balkje die je kon pakken, ik sloeg hem over en pakte meteen de ring erna, om een mooie zwaai te maken naar één van de laatste ringen, gepakt, Yes nu door zwaaien en we zijn er. Wauw, wat een loop, wat een ervaring. En tot nu toe dat bandje nog om mijn pols. Lekker het bos door en ineens was daar de Weaver. Deze hebben we in Nederland ook enkel toen liet ik hem links liggen vanwege mijn been, nu moest ik wel. Maar even kijken hoe we dit gaan doen, en als je dan eenmaal je slag te pakken heb, kom je ook hier gewoon doorheen. De balkjes waren vierkant, dit maakte dat ze kwa grip toch best te doen waren, alleen niet echt comfortabel, haha.
We lopen lekker door, komen op een veld waar een tweede rig staat, maar hoe dan? Deze Rig was gemaakt voor kabouters, de ringen hingen letterlijk op schouder hoogte. Je moest van ring naar ring, dan naar stalen balken om daar onderdoor de gaan. Uit eindelijk heb ik hem gehaald maar vraag mijn niet hoe. Dit werd opgevolgd door een Bucket Carrey, deze emmer, die echt irritant vast houd, mocht je mee nemen een stuk, omdraaien en weer terug. We gingen weer heerlijk het bos in, had ik al gezegd dat het genieten is om hier te lopen. Ondanks dat het heuvel op en weer af is, wauw. We komen bij muurtjes aan, hop, even jumpje en eroverheen. Daarna kregen we de Hoist, een beetje het Raise The Sail principe, geen moeite zakje omhoog en rustig naar beneden. Het enige waar ik op zat te wachten was het apen hang, want dat ging in Nederland toch steeds mis, man man. Maar nee, we kregen eerst touw klimmen, belletje getikt en verder. Heerlijk stijl afdalen met een touw, om daarna door het water te gaan op weg naar een hindernis die voor mij toch heel mooi was. Hij heet Tension, en het is een brug van staalkabels van de ene naar de andere kant. Dit gaf je op deze hoogte zo een mooi uitzicht, wat ik niet doorhad was dat ik de kabel zo een stuk naar beneden trok om comfortabel te lopen dat de vrouw voor mij ineens makkelijk bij de kabel kon. Deze bedankte mij dan ook dat we aan de overkant kwamen. En jaja, ineens was daar het apenhangen, Ik had me voorgenomen me benen stil te houden en gewoon naar de overkant te gaan, wauw ook dit ging eigenlijk best lekker. Nu kwam dan iets wat eigenlijk nergens kan, een hele maar dan best hele stijle berg beklimmen. Met een touw omhoog, als je loslaat had je een probleem. Hier werd ik voor het eerst een beetje duizelig maar geen nood want doorstappen met die handel. Boven aangekomen kon ik even mijn adem pakken om te wachten op Pascale, die hing nog aan het touw op de berg.
We gingen in een drafje weer verder en kwamen bij de glijbaan uit, wat een ding was dit. Hop zitten en gaan. Onderweg naar beneden zie je helemaal niks meer. Uit het water geklommen staat er een schuine muur voor je klaar met een touw eruit. Hop erop en erover, hierna meteen een Sternum Checker, en dan was daar ineens het punt dat ik stuk ging. Tip of The Spear, 6 Touwtjes naast elkaar op een schuine wand, en ga er maar over. Eerst staand geprobeerd, Jezus na drie touwtjes lag ik beneden. Richard, was onderhand gearriveerd en schreeuwde het moment van pakken naar mijn toe, tweede keer weer niks. Ik kwam maar niet tot het vierde touwtje. Ik was te lang. Ik dacht, op de knieën dan maar, mijn knieën er tegenaan gezet, Richard die het moment van overpakken brulde, en ik die reageerde op dat en zo de overkant haalde, nog 1 keer het zelfde recept, en ik had hem gehaald, wauw. Dolblij,richard bedankt nog 3 hindernissen te gaan. 12030360_10153690067906499_3808728490288636932_oSchuine muur, vormt geen probleem hop erover, en dan 12029845_10153690068136499_526044434347480455_oSkull Valley, dit was toch wel zo mooi. Over 5 schedels naar een net, waar je dan onderdoor moet, via twee touwen naar de overkant om dan met behulp van een net naar de overkant de swingen, en zoals ik het type zo gebeurde het ook, waar ik sommige dingen nog nooit eerder had gedaan was ik deze hindernis wel door. Koste mijn wat maar we waren er, nu de half pipe op knallen, ik hoorde mijn naam door de
speakers, viel nog even heel charmant in het net, maar ik haalde het. Ik had gewoon de finish gehaald, met mijn bandje. Man man, uitslag boeide mijn niet, Ik was er geweest. De finish, het bandje, het gevoel was zo mooi. Ik ben er even bij gaan liggen. Mijn knie? Die heb ik niet gevoeld.

 

 

12028624_10153690068221499_4549917684199490693_o

 

Dit was de run van mijn leven.

NO FN LN AGE SEX DIVISION OVERALL DIVP SEXP TIME
printradius 1365 Mark Van Truijen 29 M M25-29 378 68 343 3:32:24

Het resultaat : 68ste van mijn leeftijdsgroep M25-29, 343 Overall Mannen. En een Eindtijd van 3:32:24. Dit gaat er volgend jaar aan. Dan zitten we in de M30 en ik weet waar ik op ga werken. Be Prepared

Be Ready, I Will Be Back Next Year. See You in 2016

Finish photo :) #wcocr2015 finished 80th in my age group #fitdutchies #fitness #ocr #dmm #spartainfit

Finish photo 🙂 #wcocr2015 finished 80th in my age group #fitdutchies #fitness #ocr #dmm #spartainfit

Fitness, Training

Dry-Needling en Tijd

september 12, 2015
The-bad-news-is-time-flies_-The-good-news-is-youre-the-pilot_

Goed, de tijd vliegt eigenlijk best rap aan ons voorbij. Dat besef ik me eigenlijk toch wel steeds meer, zo ook de afgelopen week.

Laten we even bij het begin beginnen, en dat is dan zondag, heel logisch ook. Zondag is eigenlijk voor mij altijd een lastige dag, ik kan er niks mee en me humeur is ver te zoeken. Gelukkig zijn daar tegenwoordig koopzondagen voor, maar ook deze zijn er niet altijd. Wel een sportschool die open is en daar heb ik mij dan ook flink uitgeleefd. Het was dan ook erg lekker weer, en dat maakt het trainen net wat makkelijker. Nu moet ik wel even op biechten dat het uur dat ik moet fietsen niet gehaald word. Ja, een enkele keer. Maar ik vind dat nogal wat, een uur op die fiets zitten. Goed, het is beter voor me knie, maar vrolijker wordt je er niet van.

Dit heb ik toch even een paar dagen vol gehouden dat trainen. Zeg maar tot woensdag, want dat was de dag dat we wat nieuws gingen proberen, Dry-Needling. Deze slimmerd noemde het al weken drainage omdat hij de naam niet wist, maar dankzij mijn goede vriend weet ik het weer, Dry-Needling. En nou niet meer vergeten. Ik kan je toch wel zeggen dat het niet heel lekker is om vier naalden in je knie te krijgen, zeker niet als je je knie niet kan ontspannen. Het schijnt dan ook minder pijn te doen als je hem ontspan, moet je wel weten hoe. Ook had het invloed dat die pees toch best wel aanwezig is in de knie en dat dus ook niet echt bevorderlijk werkt. Goed, naaldjes erin en liggen maar. Ja, ga daar maar eens mee stil liggen, das nog verdomde lastig voor een bewegelijk persoon als ik. Steeds de neiging je been te verleggen en dan bedenken, ow crap der zitten naalden in. Na een aantal minuten mochten dan eindelijk die naalden eruit en het zou eigenlijk meteen al wat lekkerder voelen. En dat klopte ook nog, ik mocht niet zwaar benen trainen maar wel de rest, zo gezegd zo gedaan.

12009691_707556662711305_6516067876326824530_n

Ik had me voorgenomen om na deze behandeling eigenlijk donderdag en vrijdag ook een training op te pakken, maar helaas speelde nu de knie zo op dat het niet echt mogelijk was om ook maar een training te pakken. Teleurgesteld heb ik doen besluiten een rustdag in te plannen en er vrijdag dan maar weer voor te gaan. Het rare op vrijdag was dat me knie tijdens het fietsen juist zeer deed, heb dit dan ook maar 10 minuten vol kunnen houden. Ben daarna even eigenwijs de loopband op gestapt om een stukje te joggen. Dit ging warempel zo lekker dat ik de helling even goed heb ingesteld en het tempo even heb opgeschroefd. Jaaa, we kunnen het nog, niet heel lang maar we komen er uit eindelijk wel.

Nu, terwijl ik dit typ zit ik toch te bedenken hoe ik het weekend nu door ga komen. Me knie steekt tegen me op, en met me nachtdiensten is de sportschool bijna niet te doen kwa tijd. Mocht me knie me niet in de steek laten wil ik er wel wat kilometers aan gaan wagen, want ik heb tenslotte bijna de dam tot damloop op de agenda staan. Dit wordt voor mij de eerste keer dat ik deze doe, en ik zie dit als een heerlijke opwarmer.

Goed, ik ga afsluiten, ik zal proberen de volgende iets eerder te posten, maar ja ik maak nou niet heel veel mee om te delen.

Algemeen, Hardlopen, Training

It’s been a long time

september 3, 2015
alan-crotzer-quote-its-been-a-long-time-coming-thank-god-for-this-day

Goed, het is al even geleden sinds mijn laatste blog, dus het werd hoogtijd. Nou.. we leven nu zes weken voor het WK en wat is er zoal gebeurt?

Na de constatering van me jumpersknee ben ik hard aan het werk gegaan om me knie zo snel mogelijk goed te krijgen. Iedere keer als ik in de sportschool sta stap ik op de fiets, doe ik me oefeningen en houd ik moed. Toen kwam daar de man met de hamer, mijn motivatie zakte helemaal weg, ik zag het allemaal niet meer zitten, geinformeerd wat het koste om mijn ticket te cancelen. God wat was ik er klaar mee, ik zag het licht nog lang niet. Moest ik dan zo het WK lopen? Dat kan toch niet. Okey.. ik krijg afleiding. Want naast het sporten ben ik gamer en tevens eigenaar van een gamewebsite, hiervoor zijn we begin augustus naar Gamescom in Keulen geweest. Het waren twee heerlijke dagen, volop games, afleiding, interessante mensen, eigenlijk was dit even wat ik nodig had.

Ondanks dat mijn motivatie weg was bleef ik kwa eten wel strikt. Geen snacks, snoep, of andere troep, nee we eten gewoon rijst, kip, en eieren.

Terug gekomen van het uitje was de motivatie weer volledig terug. Nieuw sportschema gekregen, afspraken bij de fysio, het moest goed komen.
We hebben nu een schema voor 2 dagen, dit houdt in dat ik twee dagen op rij kan trainen, en zo de spieren genoeg rust kan geven daarna. Het was wennen maar voelt erg goed. Binnenkort mijn nieuwe meet en weeg moment en dan voor het WK nog even een meting pakken.

En vandaag… na tijden van enkel fietsen maar weer hard gaan lopen. Ik had een baal dag en dan is mijn remedie altijd hardlopen, zo ook vandaag. En wat een loopje was het. Het was regenachtig, niet te warm, en eigenlijk gewoon heerlijk. In Runtastic zie ik dat ik de snelste 3 mijl, en snelste 5km heb neergezet. Met een tijd van 23:29 toch heerlijk gelopen.

Foto’s zal ik later uploaden, heb wel mooi overzicht van het tempo, best trots op de snelheid.

Afstand Tempo Gem. snelheid Duur Stijging Daling
1.00 km 4:47 min/km 12.52 km/h 4:56
2.00 km 4:20 min/km 13.83 km/h 9:15
3.00 km 4:35 min/km 13.07 km/h 13:51
4.00 km 5:01 min/km 11.96 km/h 18:49
5.00 km 4:44 min/km 12.65 km/h 23:31
5.02 km 13:05 min/km 4.58 km/h 23:42

Ook heb ik mijn crowdfunding online weten te zetten. Dit gaat via WijZijnSport, zij bieden mij een mooi platform een paar extra centen op te halen. Voor mij is dit om de overstap naar Amerika financieel draagbaar te maken.

Tevens staat er een stukje van mij in de alkmaarse courant en op mijn werk is er een interview afgenomen. http://schipholaireport.nl/2015/september/artikel3.html#beeld

 

Nou dit vondt ik toch wel weer wat voor deze keer 🙂

Algemeen, Crossfit, Training

A Knee to the Test

juli 26, 2015
h9991642_001_01_pi

Goed, dat waren me eerste twee post op dit blog, de derde had ik toch wat meer moeite mee. Laten we bij het begin beginnen.

Maandag, me week begon op zich lekker met een heerlijke crossfit workout bij victrix, wel wat last van me knie maar gewoon geknald. Daarna hadden we voor mij judgement day, de ECHO. Ik ging er toch wat luchtig in en hoopte dat ik eindelijk zou horen wat het probleem toch al die jaren is, en wat blijkt, zware overbelasting oftewel een Jumpersknee. Het advies is eigenlijk gewoon niks doen voor de komende vier maanden, maar dat werkt niet bij mij. Dus we krijgen een aangepast trainingsschema. Ik moet ineens fietsen, en wel een uur lang, en me benen niet trainen. Best anders, waar ik graag zou gaan lopen mag dit ineens niet meer. Me CrossxVest maar even op gehangen en de hometrainer gepakt.

De eerste rondjes op de hometrainer in de sportschool zitten erop, en het valt me eigenlijk best mee. Best leuk dat fietsen, en dat bracht toch weer iets in me naar boven. Goed heb nu in totaal 90KM gefietst, en hoewel dit in de sportschool is gaan we dit natuurlijk naar buiten brengen. We gaan gewoon trainen, doorbloeden die knie. Woensdag staat me eerste tocht op het programma om te kijken of het echt zo leuk is. Daarover volgende week meer.

Verder ben ik gewoon het bovenlichaam aan het trainen, dat mag wel. En wat valt het dan even tegen, ik had dit een tijdje laten liggen en dan blijkt ineens dat ik nog spierpijn kan krijgen haha. Maar er is geen lekkerder gevoel dan spierpijn en dit smaakt weer naar meer. We gaan de komende week heerlijk door met alles oppakken. Ik ga harder trainen dan dat ik deed, enkel zonder me knie te forceren. Ik ben een vechter, en ik zal harder lopen straks dan dat ik nu doe.

Ik heb ook nog even aandacht besteed aan me crowdfunding programma, moesten een ifilmpje maken voor op de website, na veel gelachen te hebben met Marion heb ik alle benodigde stukjes op me telefoon staan en kan het monteren beginnen. Heb daarvoor de hulp ingeschakeld van een kennis dus dat is even afwachten. Zodra die up and running is deel ik dit met jullie.

Verder wou ik het bij dit korte verhaal laten heb niet veel toe te voegen dit weekend, behalve iedereen een sportieve week toe te wensen.

Be inspired by life.

 

Algemeen

Chapter One

juli 15, 2015
shutterstock_135033386

Goed. Na vorige week de start met het blog gemaakt te hebben gaan we rustig verder. Vrijdag de 10e heb ik het mud & water parcours mogen testen, dit als voorbereiding op de zaterdag waar ik als vrijwilliger in de rol van parcours verantwoordelijke zou staan.

Het parcours lag er goed bij, liep door een heerlijk terrein met goeie hindernissen. Ik liep de ronde geheel alleen en heb dit met veel plezier mogen doen. Mijn favoriete onderdeel, de Monkey bars, dreven op een stellage midden in het meer. De uitdaging wordt dus met natte handen een stalen Monkey bar nemen, en dan ook de keuze of het dakje of de platte versie. Ik koos voor het dakje, hier zie ik meer uitdaging in en deze moet ik gewoon vloeiend kunnen. En dat ging mij goed af. Dichterbij de finish hangt het touw over het water al klaar voor een sessie apenhang. Dit onderdeel is toch iets waar ik graag heel veel op oefen de komende tijd, want ook deze keer ging hij niet zoals het hoorde en schaafde ik op me enkel het huid flink van me been af, wat resulteerde in een akelige plek maar daar later meer over.

Na het parcours gedaan te hebben en een heerlijke douche op weg richting leiden, hier had ik met vrienden afgesproken voor een gezellige avond en stappen.
Op de avond zelf heel wijselijk besloten niet te gaan stappen maar me slaap te pakken omdat er een lange dag voor de boeg stond. Vroeg eruit en op naar Maurik, onderweg nog even Joyce opgepikt en daar waren we. Heerlijk om de dag eens van de andere kant mee te maken. Het was warm, druk en super gezellig. Veel dank aan de organisatie en natuurlijk alle mensen die ik daar heb mogen ontmoeten, de dag gaf mij een heerlijk voldaan gevoel.

Waar ik na het weekend begon met een gewone fitness training, naja gewoon. Ik had bedacht dat ik in plaats van 3 setjes van 10 te doen de oefening 2 minuten lang zou uitvoeren. Dit had ik vorige week bij CrossXvest met D. de Vries ook gedaan op sommige oefeningen, en ik dacht waarom niet. Je merk toch wel dat het meteen anders trainen is. Na 40 stuks begin je je armen wel te voelen, ik had er dan ook heel slim niet het max op gedaan, haha. Het gevoel achteraf is toch wel anders dan na een gewone fitness sessie. Ik zal dit gewoon af en toe eens doen om de verzuring ze werk te laten doen. Ook maar even langs de fysio gelopen, en laten die toch altijd precies de goede plek vinden waar de pijn zit. Ohja dit gaat over me Knie trouwens haha. Maar goed, het schijnt een JumpersKnee te zijn, dinsdag staat er een echo gepland dan weet ik meer, tot die tijd maar even uitkijken. Al deed ik dat daarvoor ook niet, maar is toch anders.

Dinsdag stond er dan een heerlijke crossfit oefening op het programma, maar helaas. Me hiel, die ik dus had opengehaald bij de parcoursverkenning, bleek ondertussen te zijn uitgegroeid tot een beste wond en het trok ook best wel. Maar even gekozen om me voet dan de rust te kunnen die het verdiende. Dus nu zit ik hier maar te typen, heb mezelf dus twee extra rust dagen gegeven, ook wel lekker. Met nachtdiensten doe ik toch minder als ik het ritme niet heb. Ik ben bezig met de organisatie van WijzijnSport om daar een crowdfunding neer te zetten, had er laatst ergens 1 gemaakt om te testen, maar doe het liever goed dan half. Verder heb ik binnenkort een afspraak om me gehele eet schema eens door te nemen.

Keep you Posted.

 

 

Crossfit, OCR, Training, WK OCR

Daar zijn we dan, The Road To OCR

juli 9, 2015
OCR-World-Championships-600x250

Goed, me eerste persoonlijke blog. Ik was van plan op deze website dingen te gaan vertellen over wat ik mee maakte, en hoe ik in mekaar zat. De problemen waar ik tegen aanloop, vandaar ook de url mijnstrijd.nl.

Maar hoe mooi is dan dat je op meerdere fronten een strijd kan leveren, en ik deze nu lever in de sport. Wie had dat ooit gedacht, ik zelf echt niet. Tot op een jaar geleden was ik een beetje leuk aan het fitnessen en had ik voor het eerst een obstakel loop gedaan. En het was raak, ik liep weleens rondjes hard, maar dit was van een andere orde. En toen ik net met me tweede wou gaan starten sneed ik in een auditie zo me pols door, weg brother editie. Ik lag eruit, hoelang geen idee. Stil zitten was er niet bij, ik liet me rijden naar de sportschool om daar toch op de loopband te starten. En na 2 weken al lichte gewichten gepakt. Opgeven was er niet bij, na 4 weken trok ik al aardig aan de gewichten.

Het herstel was begonnen, we gaan er weer voor. Mudmasters in maart dat zou hem worden, de 18 km, de eerste keer dat ik zo een afstand zou gaan lopen. En toen kwam januari, tijdens een deadlift sessie schiet het in me rug, maar we gaan gewoon door. Nadat ik onder de douche geweest was zagen we dat het niet echt lekker zat allemaal. Me romp stond niet meer recht boven me benen, conclusie : Acute spit. En daar zat ik dan weer, met nog 6 weken voor de eerste run. Ik besloot het rustig aan te doen en net voor mudmasters was ik zover dat ik eindelijk een beetje fatsoenlijk kon lopen. Mudmasters heb ik heerlijk kalm gelopen met me vaste loopmaatje van dat moment, en eindigde in 2:10. Toch een leuke tijd na het herstel.

De volgende runs stonden al op de planning, ik zou alle Strong Vikings gaan doen. De mud editie met een groep gelopen en over de 13km een rustige 3 uur gedaan, waar ik zelf van schrok. Je ben gewoon traag met mensen om je heen. De Hills editie was de eerste loop die ik zou gaan doen in me eentje, ik had me daarom ook om laten zetten naar het Wedstrijdvak, ik had al iets gelezen over een WK en hoe vet zou dat zijn. De loop ging aardig, maar helaas door een stomme fout van mezelf eerder die week ben ik als 14e gefinisht. Geen nood, ik zou gewoon harder moeten werken en de water editie moeten pakken. Ik had het parcours toch al gelopen dacht ik. Daar kwam ik toch goed bedrogen uit, waar het parcours ineens omgedraaid was en de loopafstand nu in het begin zat in plaats van aan het eind, daar had deze diesel geen rekening mee gehouden. Ook niet met de hele delegatie internationals die meedeed. 30ste ofzo was het geworden, en me visie en doel waren verder weg dan 2 weken terug. Ik zou harder trainen en in september zou ik me dan kwalificeren, het moest. Alles moest wijken, er werd een Crossxvest aangeschaft, de training werd aangepast, en we starten met Crossfit. En toen kreeg ik de tip, doe de Spartan Race in keulen. Toevallig kreeg ik vrij op me werk, dus het moest zo wezen. Op naar keulen. Waar ik me had ingeschreven voor de Super en de Sprint, 2x schieten moet je toch minimaal 1 kans overhouden. Aangekomen, eten en starten. Nou, heuvels kon ik wel, maar dit was andere koek. Mezelf aardig tegen gekomen tijdens de super en onderweg dacht ik : “Die sprint…. nee die trek ik toch niet meer”. Gefinisht, en na wat te eten en gezelligheid toch de kracht weer verzameld om weer te starten. Deze was zwaar, maar ging goed. Het tempo wat ik had was niet hoog, maar genoeg.

11228532_1157634234253248_79150143049498266_o

Na de races in keulen begint de strijd naar je plek op de ranking, nergens te vinden. Mailen met de organisatie, mailen met de tijdsregistratie, alles kwam uit op niks. En dan ineens is daar via facebook een link naar een page waar alle spartan atleten staan, en daar stond die uitslag. Hoe leuk was het om te zien dat je ineens 8ste was, en 19e. Waar ik met 1x kwalificatie al blij was, had ik er nu 2. Mijn doelen zijn ineens helder. Alles gaat wijken voor Oktober, ik ben aangemeld en goedgekeurd door de organisatie. Me voedingsschema wordt onder de loep genomen, me trainingsschema wordt bijgesteld. Ik ben 29 jaar maar ga vlammen als een 25 jarige. Even een bezoek aan de fysio voor me knie, en we zijn er klaar voor.

Ik zal proberen iedere week een update te geven van hoe en wat, hoe me week er in training en voedsel uit zag. En ik zou het natuurlijk leuk vinden als mensen me volgen.